Brama Królewska | Brama Portowa | Czerwony ratusz | Domki Profesorskie | Dworzec Szczecin Niebuszewo | Kamienica Loitzów | Katedra św. Jakuba | Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP w Szczecinie Dąbiu | Kościół pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa | Kościół św. Jana Chrzciciela | Kościół św. Jana Ewangelisty | Kościół św. Piotra i Pawła | Kościół św. Trójcy na Łasztowni | Kościół św. Wojciecha | Pałac Joński | Pałac pod Globusem | Pałac Pod Głowami | Pomnik Czynu Polaków | Pomnik Papieża | Pomnik Wodotrysków Sediny | Ratusz staromiejski | Urząd Miejski | Urząd Wojewódzki | Wieża Bismarcka | Wieża Quistorpa | Zamek Książąt Pomorskich
Wały Chrobrego (Hakenterrasse). Decyzja o zabudowanie obecnych Wałów Chrobrego zapadła w 1901r. dzięki staraniom i inicjatywie ówczesnego nadburmistrza H. Hakena. Pierwszy projekt zabudowy powstał w 1876r., a drugi w 1884r., już za kadencji Hakena (1878-1907). Wykonie projektu urbanistycznego opracowania całości powierzono szczecińskiemu architektowi Adolfoli Wilhelmowi Meyer-Schwaratu. W projekcie uwzględnił on uwagi Naczelnego Dyrektora Działu Monumentalnego Budownictwa z Ministerstwa Robót Publicznych w Berlinie dr. Karola Hickeldeyna zalecające wykonanie tarasów, aby ocaliś wyjątkowe walory krajobrazowe pofortecznych terenów. Powstałe na wzniesieniu gmachy miały zachować jednolitą linię zabudowy. W latach 1902-1907 powstała pawilonowa architektura tarasów oraz schody. Ich reliefową dekorację wykonali rzeźbiarze Ruederffer i Volke. Podłucza otworów qwjściowych do pawilonów zostały ozdobione plakietkami z motywami morskiej fauny i flory. Ściany pawilonów miały dekorację z powtarzających się herbów Szczecina, a ściany tarasów z herbów miast nadbałtyckich. Meyer-Schwartau latach 1902-8 wykonał również projekt usytuowanego w centrum założenia budynku muzeum. Prace budowlane rozpoczęto w 1908r. a 23 czerwca 1913 uroczyście otwarto gmach muzeum w obecności dyrektora doktora Ritzlera. Budynek muzeum powstał jako zwarta masywna bryła, oblicowana jasnym piaskowcem i granitem.
Podział elewacji wielkimi taflami okien i kolumnami podkreślającymi jego konstrukcję jest nawiązaniem do najnowszych tendencji stylowych, wczesnego modernizmu i secesji. Nowoczesna forma fasady zawiera starannie przemyślany program ikonogr. Pola między arkadami obrazują alegorie czterech epok na przykładzie motywów architektonicznych zaczerpniętych ze sztuki: starożytnej Bliskiego Wschodu, antycznej grecko-rzymskiej, średniowiecznej w niemieckim wydaniu i renesansowej w konwencji włoskiej. Muzealne przeznaczenie budynku podkreślone zostało poprzez umieszczenie na ścianie południowej ryzalitu alegorycznych postaci kobiecych, będących symbolami malarstwa, rzeźby i grafiki. W trakcie budowy muzeum w latach 1911-1913 Ludwik Manzel wykonał kamienną grupę Centaura walczącego z Heraklesem, która zdobi górną platformę tarasowych schodów. Starannie jak bryłę zewnętrzną wykonano wnętrze budowli. Należało do jednych z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie. Główny dwukondygnacyjny hol jest nawiązaniem do antycznego westybulu. W jego centrum pod przeszkloną kopułą zostały ustawione kopie posągów greckich i rzymskich, w pięknych salach wystawowych prezentowano kolekcje waz antycznych fundacji szczec. kolekcjonera i wielkiego mecenasa sztuki dr A. Dohrna. Jednocześnie trwały prace przy budowie gmachu dawnej Rejencji Szczecińskiej (obecnie Urzędu Wojewódzkiego). Autorem projektu był Paul Kieschke architekt z Berlina, który zaprojektował m.in. gmachy rządowe w Poczdamie, Koblencji i Minden. Prace projektanckie i budowlane prowadzono od 1904-1911r. przy współudziale szczecińskiech architektów Rösenera i Lehmgrübnera. Powstała monumentalna, pięcioskrzydłowa, spiętrzona bryła budowli z dwoma dziedzińcami. Wzniesiona w stylu północno-niemieckiego renesansu, z czerwonej cegły, zdobiona jasnym detalem kamiennym, podkreśla malowniczość całego założenia. Monumentalne wieże zwieńczone dekoracyjnymi hełmami bliskie są formie artystycznej ratuszy i kościołów z czasów świetności miast Hanzy. Główne wejście do budynku od strony płd. poprzedzone jest kolumnowym portykiem. Tu też znajduje się najbardziej reprezentacyjny hol z potężną kolumną dźwigającą ozdobne sklepienie kryształowe. Klatki schodowe w poszczególnych halach wyłożono marmurowymi płytami, a ściany wielu pomieszczeń ozdobną boazerią. Od strony dzisiejszej ul. Szczerbcowej znajdowało się mieszkanie prezydenta Prowincji Pomorskiej. Zachował się oryginalny układ i boazeryjny wystrój pomieszczeń. Budynki obecnej Akademii Morskiej mieściły pierwotnie biura Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnej Dyrekcji Ceł. Pierwszy, płd., wzniesiono w 1902-1905 wg projektu Emila Drewsa. Czteroskrzydłowa bryła zrealizowana została wokół czworobocznego dziedzińca. We wnętrzu zaprojektowano mieszkania służbowe i biura. Pierwotnie zdobione były boazeriami. Do dzisiaj zachowana jest reprezentacyjna klatka schodowa. Drugi, płn. budynek, początkowo projektowany do 1912r. przez K. Hinckeldeyna, następnie przez szczecińskiego architekta Osterwolda, który również nadzorował prace budowlane przy obiekcie. Prace ukończono w 1921r. Oba budynki powstały w stylu północnoniemieckiego renesansu i swoją formą nawiązywały do gmachu dzisiejszego Urzędu Wojewódzkiego. Pomimo, że zrealizowany został stosunkowo późno, w okresie gdy stosowanie forma historycznych należało już do rzadkości, to świadomie posłużono się kostiumem historycznym, by zachować harmonijny układ artystyczny całego założebie Wałów Chrobrego. Charakterystyczne dla tego założenia jest staranne opracowanie detalu architektonicznego z bogato rzeźbionymi wykuszami i różnorodnymi zwieńczeniami szczytów i portali. Przy zachowaniu dekoracyjnej formy elewacji rozwiązanie wnętrz jest stosunkowo skromne. Są oe rozplanowane w sposób funkcjonalny, kryte prostymi stropami, a poszczególne kondygnecje skomunikowane wygodną klatką schodową.
Wały Chrobrego (Hakenterrasse). Decyzja o zabudowanie obecnych Wałów Chrobrego zapadła w 1901r. dzięki staraniom i inicjatywie ówczesnego nadburmistrza H. Hakena. Pierwszy projekt zabudowy powstał w 1876r., a drugi w 1884r., już za kadencji Hakena (1878-1907). Wykonie projektu urbanistycznego opracowania całości powierzono szczecińskiemu architektowi Adolfoli Wilhelmowi Meyer-Schwaratu. W projekcie uwzględnił on uwagi Naczelnego Dyrektora Działu Monumentalnego Budownictwa z Ministerstwa Robót Publicznych w Berlinie dr. Karola Hickeldeyna zalecające wykonanie tarasów, aby ocaliś wyjątkowe walory krajobrazowe pofortecznych terenów. Powstałe na wzniesieniu gmachy miały zachować jednolitą linię zabudowy. W latach 1902-1907 powstała pawilonowa architektura tarasów oraz schody. Ich reliefową dekorację wykonali rzeźbiarze Ruederffer i Volke. Podłucza otworów qwjściowych do pawilonów zostały ozdobione plakietkami z motywami morskiej fauny i flory. Ściany pawilonów miały dekorację z powtarzających się herbów Szczecina, a ściany tarasów z herbów miast nadbałtyckich. Meyer-Schwartau latach 1902-8 wykonał również projekt usytuowanego w centrum założenia budynku muzeum. Prace budowlane rozpoczęto w 1908r. a 23 czerwca 1913 uroczyście otwarto gmach muzeum w obecności dyrektora doktora Ritzlera. Budynek muzeum powstał jako zwarta masywna bryła, oblicowana jasnym piaskowcem i granitem.
Podział elewacji wielkimi taflami okien i kolumnami podkreślającymi jego konstrukcję jest nawiązaniem do najnowszych tendencji stylowych, wczesnego modernizmu i secesji. Nowoczesna forma fasady zawiera starannie przemyślany program ikonogr. Pola między arkadami obrazują alegorie czterech epok na przykładzie motywów architektonicznych zaczerpniętych ze sztuki: starożytnej Bliskiego Wschodu, antycznej grecko-rzymskiej, średniowiecznej w niemieckim wydaniu i renesansowej w konwencji włoskiej. Muzealne przeznaczenie budynku podkreślone zostało poprzez umieszczenie na ścianie południowej ryzalitu alegorycznych postaci kobiecych, będących symbolami malarstwa, rzeźby i grafiki. W trakcie budowy muzeum w latach 1911-1913 Ludwik Manzel wykonał kamienną grupę Centaura walczącego z Heraklesem, która zdobi górną platformę tarasowych schodów. Starannie jak bryłę zewnętrzną wykonano wnętrze budowli. Należało do jednych z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie. Główny dwukondygnacyjny hol jest nawiązaniem do antycznego westybulu. W jego centrum pod przeszkloną kopułą zostały ustawione kopie posągów greckich i rzymskich, w pięknych salach wystawowych prezentowano kolekcje waz antycznych fundacji szczec. kolekcjonera i wielkiego mecenasa sztuki dr A. Dohrna. Jednocześnie trwały prace przy budowie gmachu dawnej Rejencji Szczecińskiej (obecnie Urzędu Wojewódzkiego). Autorem projektu był Paul Kieschke architekt z Berlina, który zaprojektował m.in. gmachy rządowe w Poczdamie, Koblencji i Minden. Prace projektanckie i budowlane prowadzono od 1904-1911r. przy współudziale szczecińskiech architektów Rösenera i Lehmgrübnera. Powstała monumentalna, pięcioskrzydłowa, spiętrzona bryła budowli z dwoma dziedzińcami. Wzniesiona w stylu północno-niemieckiego renesansu, z czerwonej cegły, zdobiona jasnym detalem kamiennym, podkreśla malowniczość całego założenia. Monumentalne wieże zwieńczone dekoracyjnymi hełmami bliskie są formie artystycznej ratuszy i kościołów z czasów świetności miast Hanzy. Główne wejście do budynku od strony płd. poprzedzone jest kolumnowym portykiem. Tu też znajduje się najbardziej reprezentacyjny hol z potężną kolumną dźwigającą ozdobne sklepienie kryształowe. Klatki schodowe w poszczególnych halach wyłożono marmurowymi płytami, a ściany wielu pomieszczeń ozdobną boazerią. Od strony dzisiejszej ul. Szczerbcowej znajdowało się mieszkanie prezydenta Prowincji Pomorskiej. Zachował się oryginalny układ i boazeryjny wystrój pomieszczeń. Budynki obecnej Akademii Morskiej mieściły pierwotnie biura Krajowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Naczelnej Dyrekcji Ceł. Pierwszy, płd., wzniesiono w 1902-1905 wg projektu Emila Drewsa. Czteroskrzydłowa bryła zrealizowana została wokół czworobocznego dziedzińca. We wnętrzu zaprojektowano mieszkania służbowe i biura. Pierwotnie zdobione były boazeriami. Do dzisiaj zachowana jest reprezentacyjna klatka schodowa. Drugi, płn. budynek, początkowo projektowany do 1912r. przez K. Hinckeldeyna, następnie przez szczecińskiego architekta Osterwolda, który również nadzorował prace budowlane przy obiekcie. Prace ukończono w 1921r. Oba budynki powstały w stylu północnoniemieckiego renesansu i swoją formą nawiązywały do gmachu dzisiejszego Urzędu Wojewódzkiego. Pomimo, że zrealizowany został stosunkowo późno, w okresie gdy stosowanie forma historycznych należało już do rzadkości, to świadomie posłużono się kostiumem historycznym, by zachować harmonijny układ artystyczny całego założebie Wałów Chrobrego. Charakterystyczne dla tego założenia jest staranne opracowanie detalu architektonicznego z bogato rzeźbionymi wykuszami i różnorodnymi zwieńczeniami szczytów i portali. Przy zachowaniu dekoracyjnej formy elewacji rozwiązanie wnętrz jest stosunkowo skromne. Są oe rozplanowane w sposób funkcjonalny, kryte prostymi stropami, a poszczególne kondygnecje skomunikowane wygodną klatką schodową.