Kościół św. Trójcy

Ewangelicko-Augsburski Kościół św. Trójcy w Szczecinie jest budowlą neogotycką zaprojektowaną przez znanego szczecińskiego architekta Wilhelma Meyera-Schwartau. Został wzniesiony na wyspie Łasztowni w latach 1894-1896 na fundamentach starego kościoła gotyckiego, pochodzącego prawdopodobnie jeszcze z XIII wieku, lecz później wielokrotnie przebudowywanego. Pierwotnie nosił wezwanie św. Gertrudy.

Kościół wzniesiony jest z ciemnej cegły, salowy na rzucie krzyża, ze strzelistą oktagonalną wieżą przy fasadzie. Wewnątrz znajduje się jedna kondygnacja empor. W ścianach kościoła wmurowanych zostało 5 starych płyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku.

Uszkodzony w wyniku działań wojennych i niszczejący kościół św. Gertrudy został przekazany parafii ewangelickiej dopiero w 1959 roku – do tego czasu szczecińscy ewangelicy po roku 1945 korzystali z sali diakonatu „Betania” przy ul. Wawrzyniaka. Po remoncie, 16 października 1960 kościół otrzymał nowe wezwanie – Świętej Trójcy. Na ołtarzu głównym znajduje się umieszczony w neogotyckiej oprawie współczesny obraz „Chrystus w Ogrójcu” H. Ostachiewicza. Neoromańska chrzcielnica przeniesiona została z kaplicy przy ul. Wawrzyniaka w Szczecinie, a organy firmy „Schlag und Söhne” z 1917 roku sprowadzono z opuszczonego kościoła w Wałbrzychu Sobięcinie.

Przy kościele od 1995 ma siedzibę ewangelicka instytucja charytatywno-socjalna – Centrum Diakonijne im. ks. Dietricha Bonhoeffera.