Kościół św. Piotra i Pawła

Kościół św. Piotra i Pawła

Jest najstarszą swiątynią zbudowaną w Szczecinie. Założony został w 1124 roku, w czasie pierwszej chrystianizacji Pomorza przez biskupa Ottona w Bambergii. Zbudowany został na miejscu pogańskiej świątyni ku czci Trzygłowa (Trygława). Na początku aż do XV był kościołem o konstrukcji drewnianej. Jako że zbudowany był po za murami obronnymi miasta służył on mieszkańcom Dolnego Wiku oraz podmiejskich wsi położonych na północ od szczecina. W latach 1425-40r. powstała nowa murowana świątynia halowa, trzynawowa, o pięciobocznym zamknięciu slewacji wschodniej z przyporami wciągniętymi do wnętrza. Pomiędzy nimi usytuowane są kaplice których wyposażenie przetrwało do końca średniowiecza.

W roku 1460 kościół rozbudowano , przedłużając nawę korpusu w kierunku zachodnim o jedno szerokie przęsło, z wieża po środku. W pierwszym dwudziestoleciu XVI wieku ufundowany został okazały ołtarz gotycki z figurą Madonny i patronów kościoła, który zaginął podczas ostatniej wojny. W 1556 r. rozebrano wieżeę i przemurowano fasadę a w 1623 przeprowadzono remont wnętrza, ozdabiając wnętrze polichromiami. W 1677 roku kościół uległ częściowemu zniszczeniu> w trakcie odbudowy w latach 1678-1702 zrezygnowano z układu trzynawowego, tworząc wnętrze jednprzestrzenne przykryte drewnianym stropem ozdobionym malowidłami . W 1817r. dokonano regotyzacji wnętrza, zamalowywując renesansowe polichromie i usuwając barokowe wyposażenie. Następną przeszedł w 1901 roku, regoryzując fasady.

Od 1945 roku kościół jest przejęty przez kościół polsko-katolicki. Od 1960 roku dzięki remontowi generalnemu posiada nową aranżację wnętrza. Sam kościół mozna zaliczyć do dzieł architektury średniowiecznej. Z historycznego wyposażenia kościoła przetrwało wiele wartościowych obiektów i przedmiotów. Na elewacjach zewnętrznych i wewnetrznych zakrystii zachowały się oryginalne terrakotowe konsole w kształcie główek żeńskich i męskich , reprezentujących cztery pokolenia mieszczan szczecińskich. Na elewacji północnej przetrwały dwie płyty wapienne z ostatniego dwudziestopięciolecia XIV wieku, wyobrażające świętych Piotra i Pawła. Pomiędzy płytami usytuowana jest oryginalna nisza jałmużnicza, z pierwszej połowy XV wieku. We wnętrzu zachowało się 21 płyt nagrobnych z XVII i XVIII wieku, w tym płyta szczecińskiego malarza Wildenberga, z 1674 roku. Na zewnątrz kościoła znajdują się dwie dalsze płyty z XVII wieku. Oprócz tego w kościele mozna obejrzeć barokowy obra olejny na desce, przedstawiający „Zmartwychwstanie Chrystusa”, polichromowy strop z 1702 roku z przedstawieniami nawiązującymi do Apokalipsy św. Jana, trzy świeczniki barokowe, szesnastoramienne z 1661, 1702 i 1703 roku, cztery lichtarze z 1702 i 1741 roku oraz pięć lichtarzy z XIX wieku. Na sygnaturce wisi dzwon odlany w 1677 roku.