Katedra św. Jakuba

Katedra św. Jakuba zbudowana została poza obwarowaniami grodu w 1187 r. W XIII i XIV w. wzniesiono dwie masywne wieże, a wokół ambitu utworzono wieniec kaplic. Świątynia była wielokrotnie przebudowywana. W 1944 r. podczas nalotów alianckich została poważnie zniszczona. Odbudowę w stylu gotyckim zaczęto w 1972 r wraz z powołaniem diecezję szczecińsko-kamieńskiej. W 1983 r. papież Jan Paweł II podniósł katedrę do godności bazyliki, a w 1987 r. odwiedził ją osobiście. Wyposażenie katedry jest skromne, lecz unikatowe, jak np. tryptyk z Ciećmierza z XIV w. oraz pięta z Lubniewic z XV w.

Warto obejrzeć: barokowe płyty nagrobne, chrzcielnicę, epitafia. Pod ołtarzem zauważymy relikwiarz ze szczątkami św. Ottona. We wschodniej ścianie znajduje się największy na Pomorzu Zachodnim witraż (87 m2) przedstawiający Matkę Kościoła z Dzieciątkiem, Ducha Św. i postacie związane z dziejami kościoła na ziemiach szczecińskich. Na ścianach, filarach i w kaplicach można oglądać liczne tablice pamiątkowe. W 1995 r. w krypcie Gryfitów umieszczono szczątki książąt, przeniesione z sarkofagów wystawianych w muzeum na Zamku Książąt Pomorskich. Przed kościołem znajduje się dzwon „Wielki” z 1682 r. Przy prezbiterium katedry , od strony południowo – wschodniej , znajduje się zrekonstruowy z powojennych zniszczecń gotycki budynek wikarówki.

12.01.2008r. na dachu została zamontowana iglica. Więcej informacji tutaj