Nazwa miasta Szczecin do dziś budzi kontrowersje. Oto najstarsze zachowane zapisy nazwy: Stettin (1133), Stetyn (1188), Stityn (1251), Stitinum (Sakso Gramatyk), Stytin (Annales Colbacenses), Stiltin (Annales Ryenses), Burstaborg (Knytlingasaga), Burstenburg (Ex Analibus Waldemarianus), Szczeticinice, Szcietinice (kupcy szczec. w Nowogrodzie Wielkim wg latopisu nowogrodzkiego. z 1165).

Mało prawdopodobne wydaje się jej pochodzenie jako nazwy dzierżawczej od nazwiska Szczota. W XIX w. K. C. Mrongowiusz wywodził ją od słowa _aety, tj. osady nad tamą, jazem, brodem lub bocznym kanałem. Dopuszcza taką interpretację T. Trautmann, interpretując słowo jako nazwę fizjogr. (szczotka, tama, jaz, osada nad brodem, osada nad tamą, osada nad odnogą rzeki). H. Hering wywiódł ją z zapisu Burstburg, co zakwestionował L. Giesebrecht, gdyż starogermańskie burst, bust znaczy szczyt, a nie szczecina. S. Urbańczyk, K. Nitsch, Z. Stieber wywodzą ją od _aeta, _cetin(o), tj. pol. szczota. M. Rudnicki, nie odrzucając powyższej interpretacji, nawiązuje do dawniejszego znaczenia wyrazu szczeć, szczota, szczotka - jako twarda bagienna trawa, F. Lorentz dopuszcza pochodzenie od _aetyno, aetina - nazwy rodzaju ostu, jak i _aityno od _aity, tj tarcza. Za bardziej prawdopodobną uznają pierwszą interpretację A. Brückner, G. Łęgowski, S. Rospond, H. Chłopocka i D. Szulca -> rekonstruują oni bowiem nazwę jako _aity, co w języku niemieckim dało Stettin. Według nich nazwa Szczecin jest wtórnym spolszczeniem nazwy. Teoria różni się tym, że A. Brückner wywodzi ją od tarczy, a S. Rospond od pagórka. Najbardziej prawdopodobna wydaje się byc etymologia topograficzna nazwy na określenie grodu położonego na wzgórzach (szczyt) lub koło miejsca porośniętego szczeciniastą trawą. Naukowcy przychylają się do twierdznia, że skandynawskie tłumaczenie nazwy Szczecin jako Burstaborg, Burstenburgh jest rezultatem wtórnej adiedeacji.