Plac Orła Białego – zwany dawniej rynkiem Końskim (Rossmarkt) i usytuowany w centrum górnego miasta, wytyczony został w średniowieczu na nieregularnym planie zbliżonym do kwadratu. W jego części południowo-zachodniej położony był Młyn Koński. Rynek, zniszczony bombardowaniem artyleryjskim w 1713 roku, po odbudowie w czasach pruskich uzyskał rangę najbardziej reprezentacyjnego placu miasta, stając się wręcz jego salonem. To tu wzniesiono wspaniałą rezydencję Naczelnego Prezydenta Rejencji Pomorskiej i ustawiono fontannę z orłem. Rangę miejsca podkreślała bliskość siedziby Sejmu Stanów, będącej zarazem rezydencją królewską.

W wieku XIX te reprezentacyjne funkcje przejął najpierw sąsiedni Biały Plac Parad, a później – przestronne ulice i place nowych części miasta. Tymczasem Rynek Koński przekształcił się w centrum finansów – pierwszy bank (Bank Rycerski: Ritterbank) założono już przed połową stulecia. W wyniku zniszczeń powstałych podczas drugiej wojny światowej, a następnie powojennych działań architektów, plac został otwarty od strony południowej ku katedrze św. Jakuba. Na miejscu kamienic śródrynkowych wyrosły drzewa nowo założonego skweru, sam zaś plac stał się centrum spokojnego i nieco sennego osiedla, w które przekształciło się dawne Szczecińskie Stare Miasto. Ozdobą placu pozostała fontanna i zabudowa zachodniej pierzei, do której ostatnimi czasy powróciły liczniejsze niż kiedykolwiek banki.